EdPG

Nieuwsbrief EdPG

Nieuwsbrief Juni 2005 ~ Jaargang 12, nummer 3
• Najaarsbijeenkomst ~ zaterdagmiddag 5 november 2005
• Voorjaarsbijeenkomst ~ 23 april 2005, Het Indisch Huis te Den Haag

Najaarsbijeenkomst

Op zaterdagmiddag 5 november 2005 wordt in de Rode Zaal van het Letterkundig Museum te Den Haag de najaarsbijeenkomst gehouden. Het programma begin om 14.00 uur. Meer informatie in de Nieuwsbrief van oktober.

Adres: Prins Willem-Alexanderhof 5, Den Haag. Belangstellenden zijn welkom.

Voorjaarsbijeenkomst op 23 april in Het Indisch Huis te Den Haag

Maakten sneeuw en gladheid op 2 maart in Amsterdam het moeilijk de presentatie van de biografie bij te wonen, ditmaal is het zulk stralend voorjaarsweer dat het een heel besluit is het Indisch Huis binnen te gaan. Toch is er een behoorlijke opkomst van in Du Perron geïnteresseerden. Er zijn zo’n zestig personen aanwezig, waaronder Vrienden van het Indisch Huis.

Kees Snoek spreekt over ‘Eddy du Perron, de maskers van een Indische jongen’. Du Perron - met zijn romantische, heroïsche karakter - identificeerde zich als Indisch herenzoontje met strijdbare idolen als d’Artagnan. Vanaf zijn twintigste was hij in Europa en trok als pseudo-bohémien naar Parijs om te schrijven: als ‘Kristiaan Watteyn’. Na de nederlaag bij zijn geliefde Clairette Petrucci ontwikkelde hij een meer cynische literaire persona, de schrijver ‘Duco Perkens’, die hij na enige tijd dood kon verklaren. Voortaan presenteerde hij zich onder zijn eigen naam, werd schrijver om den brode en ontwikkelde als nieuw ideaal ‘de smalle mens’, een autonome, kritische intellectueel die leugens ontmaskert en zich niet aansluit bij collectivistische ideologieën. Tussen 1936 en 1939 keerde hij terug naar Indië en toetste zijn herinneringen aan de werkelijkheid. De conservatieve plantersmentaliteit verdroeg hij niet meer, contacten met ambtenaren en westers gevormde Indonesiërs lukten beter. Hij besefte echter een vreemde te zijn geworden in zijn land van herkomst en keerde terug naar Holland waar hij zijn taak als kritisch intellectueel zag. De romantische naïeveling was uitgegroeid tot een man van formaat

Vervolgens biedt Wim Hartman Kees Snoek het eerste exemplaar aan van Het leven is wellicht een farce: geschreven boekopdrachten van E. du Perron. Dit fraai uitgegeven boekje van 100 p. bevat een groot aantal opdrachten die Kees Snoek heeft opgespoord en van commentaar voorzien. Zij geven een beeld van de vele contacten van Du Perron en vormen een boeiende aanvulling op zijn biografie.

Na de pauze met thee en spekkoek interviewt Vilan van de Loo - zelf biografe van Indische letterkundigen als mw. J.M.C. Kloppenburg-Versteegh en Beata van Helsdingen-Schoevers - Kees Snoek als biograaf. Hoe was het voor hem meer dan vijftien jaar met Du Perron op te trekken? Was er sprake van passie en identificatie? Onder haar prikkelende vragenvuur vertelt Kees dat er bij hem naast grote waardering ook irritatie ontstond, bijvoorbeeld over Du Perrons drammerigheid. DP’s angst voor zijn vader komt ter sprake, zijn libertijnse periode, de dubbele moraal ten aanzien van vrouwen, Simone Sechez als een soort Waalse njai, zijn retrospectieve jaloezie jegens Johan de Meester, een eerdere geliefde van zijn vrouw Bep. Maar Kees gaat ook in op het plezierige contact met de zoon Alain du Perron, de inzage in de brieven van diens ouders, het avontuur van het opsporen van allerlei personen en van talloze verloren gewaande brieven.
Hoe nu verder? Kees meldt dat de teruggevonden brieven aan Julia Duboux, Clairette Petrucci, Evelyn Blackett, Sjahrir en anderen in deel 10 van het Verzameld Werk van Du Perron zullen verschijnen. Mogelijk volgt later nog een deel 11 met de brieven van Eddy en Bep? Er zijn brieven van Sjahrir bewaard aan zijn eerste vrouw Maria Duchâteau, een Nederlandse. Hun relatie is een interessant onderwerp, waarover een volgend boek zou kunnen gaan.

Dan biedt Reinder Storm Kees namens een groepje vrienden een cadeau aan vanwege het verschijnen van zijn Du Perron-biografie. Het is ‘Sonnet van burgerdeugd’, een door Stols uitgegeven rijmprent met het gedicht van Du Perron uit 1928 geïllustreerd door Carel Willink. Kees declameert niet zonder ironie: ‘O tee! o vriendschap! o kalmerend licht!’. Daarmee eindigt deze aardige Du Perron middag, die overigens niet met ‘tee’ wordt afgesloten, maar met een mooi glas wijn van het EDPG.

Corinna van Schendel

ontwerp WAMdesign amsterdam