EdPG Nieuwsbrief

Najaarsbijeenkomst op zaterdag 29 oktober in het Nationaal Archief Den Haag

Onze najaarsbijeenkomst heeft een Frans cachet. Kim Andringa en Kees Snoek, beide verbonden aan de Sorbonne te Parijs, buigen zich over Du Perron en de Franse poëzie.
Plaats: Auditorium Nationaal Archief, Prins Willem-Alexanderhof 20, Den Haag.
Routebeschrijving: zie www.nationaalarchief.nl.
Aanvang: 14.00 uur. Introducés zijn welkom.
Programma:
• Kim Andringa spreekt over de visie van Du Perron op de negentiende-eeuwse Franse poëzie. Zij doceert Nederlands aan de Sorbonne en is werkzaam als literair vertaalster. Ze vertaalt hoofdzakelijk hedendaagse Nederlandse en Friese poëzie naar het Frans en uit het Frans naar het Nederlands;
• Kees Snoek, hoogleraar Nederlandse literatuur aan de Sorbonne, zoomt in zijn voordracht ‘Onder impuls van Heredia: Du Perron, poeta doctus’ in op Du Perrons gedicht ‘Op een divanbed’ (Parlando) en de negentiende-eeuwse Franse dichter José de Heredia (1842-1905).
• napraten bij een borrel.

‘Anton de Kom. Biografie 1898 – 1945 / 1945 – 2009’ (Amsterdam: Contact, 2010). De jury stelt dat zij een voorbeeldige biografie hebben geschreven over het leven en tweede leven van de Surinaamse Nederlander Anton de Kom, die in 1920 in Nederland arriveert om het Nederlandse publiek bekend te maken met zijn land van herkomst. De auteurs laten zien hoe De Kom tot twee keer toe speelbal wordt van politieke machinaties. In een fascinerend en genuanceerd relaas krijgen we een scherp beeld van hoe deze antislavernij activist keer op keer geknecht wordt. Het boek laveert historisch zorgvuldig en genuanceerd door een levensverhaal dat een enorme aantrekkingskracht heeft gehad op mythevorming.
De jury bestond uit prof. dr. Sjaak Kroon (voorzitter), drs. Geno Spoormans (secretaris), dr. Sander Bax, prof. dr. Herman Beck, dr. Tineke Nugteren, drs. Wilbert van Herwijnen (gemeente Tilburg) en dr. Manu van der Aa (Universiteit Antwerpen en E. du Perron Genootschap). Eerder werd de E. du Perronprijs uitgereikt aan onder anderen Marion Bloem, Max Velthuijs, Hugo Pos, Hafid Bouazza, Anil Ramdas, Kader Abdolah, Guus Kuijer, Adriaan van Dis en Abdelkader Benali.

Sjahrir-brievenuitgave 1931-40: voortgang

De omvangrijke Sjahrir brievenuitgave, bezorgd door Kees Snoek en uitgegeven door KITLV, verschijnt vermoedelijk eind 2011.

Verslag Voorjaarsbijeenkomst 21 mei 2011 in het Letterkundig Museum in Den Haag

Zestien in E. du Perron geïnteresseerden – waaronder twaalf leden – begroeten elkaar hartelijk op zaterdag 21 mei in de halfronde Ontvangstzaal van het Letterkundig Museum in Den Haag.
Na de Jaarvergadering 2011 spreekt Gerard Termorshuizen, kenner van de Indisch-Nederlandse pers, over ‘E. du Perron als Indisch journalist (1919): een reactionair onder reactionairen’. Op 27 mei verschijnt ‘Realisten en reactionairen (1905-1942)’, het tweede deel van ‘Een geschiedenis van de Indisch-Nederlandse pers’, waaraan hij samen met Anneke Scholte twintig jaar gewerkt heeft. Ook de jonge Eddy du Perron komt daar in voor. Deze zocht in het voorjaar van 1919 een degelijke baan, omdat hij verliefd was op Hetty Pino en meende haar vastigheid te moeten gaan bieden. Zo werd hij het jongste lid van de redactie van het ‘Nieuws van den Dag voor Nederlandsch-Indië’ in Batavia. Toen Hetty hem de bons gaf, eindigde zijn korte carrière als journalist, maar zijn ervaringen met hoofdredacteur Karel Wybrands en consorten kregen later een plaats in ‘Het land van herkomst’. Wybrands, in het boek Wouter Doornik of WD genoemd, was de kampioen van uiterst rechts, die lezers aan de krant bond door zijn met scherpe pen genoteerde koloniale visie en zijn grove scheldpolemieken, die met smaak gelezen werden. Anders dan in Nederland waren in Indische kranten pesterijen en op de man spelen (‘personaliteiten’ genoemd) gebruikelijk, als amusement en uitlaatklep voor de publieke opinie tegen de overheid. Als Du Perron niet in 1921 naar Europa gegaan zou zijn, zou hij waarschijnlijk in de denkwereld van Wybrands c.s. zijn blijven hangen met het in zijn milieu zo vanzelfsprekende racisme ten aanzien van de inlanders en het minachten van de ethische politiek. Toen Du Perron in 1936 weer in Indië kwam, stond hij inmiddels open voor progressieve geluiden van mensen als D.M.G. Koch in het tijdschrift ‘Kritiek en opbouw’.

In aansluiting hierop belicht Kees Snoek ‘Du Perrons discours over identiteit in Het land van herkomst’. E. du Perron, die als kind van Indische kolonialen van Franse afkomst pas op zijn 21e naar Europa kwam, reflecteert in zijn autobiografische roman ‘Het land van herkomst’ (1935) op zijn Indische achtergrond en zijn positie in Europa. In de roman (maar ook in werkelijkheid) ontwikkelt hij zich tot een geëngageerd, maar niet politiek gebonden intellectueel. Daarbij wordt hij geleid door een sterk individualisme en het besef dat veranderende omstandigheden – maatschappelijk en persoonlijk, economisch en politiek – tot andere keuzes leiden. Anders dan zijn vriend André Malraux, met wie hij voortdurend in discussie is, wil hij zich niet aansluiten bij het communisme. Vanaf 1936 woont hij weer in Indië, waar hij het kolonialisme verfoeit. Omdat hij vindt dat Indonesië aan de Indonesiërs toebehoort, besluit hij in 1939 zelfs weer terug te keren naar Europa.

Na deze Indisch gekruide voordrachten ontvangen de aanwezigen hun exemplaar van Cahiers voor een Lezer 32. Met een genoeglijke borrel wordt de middag besloten. CvS

ontwerp WAMdesign amsterdam